در ساخت و ساز مشارکتی نقش‌های مختلفی از جمله مالک زمین، سازنده و بنگاه‌دار (واسطه) وجود دارد. مالک زمین سرمایه‌گذار اصلی است که زمین را در اختیار دارد و تمام یا بخشی از سرمایه مورد نیاز برای ساخت ساختمان را تأمین می‌کند. سازنده، به عنوان پیمانکار یا سازنده ساختمان، مسئولیت اجرای پروژه ساخت و ساز را بر عهده دارد. سازنده معمولاً برای انجام کارهای ساخت و ساز، نیروهای کارگری، مصالح و تجهیزات مورد نیاز را تأمین می‌کند. بنگاه‌دار یا واسطه نقشی میانجی بین مالک زمین و سازنده دارد. او با ارائه خدمات و مشاوره‌های لازم، زمینه را برای همکاری این دو طرف فراهم می‌کند.

در ایران، قراردادها به دو دسته عمده تقسیم می‌شوند: قراردادهای معین و قراردادهای نامعین. در قراردادهای معین، شرایط و جزئیات قرارداد به صورت دقیق و معین تعیین می‌شود. مثالی از قراردادهای معین می‌تواند قرارداد اجاره منزل باشد. در این قرارداد، شرایطی مانند مدت اجاره، مبلغ اجاره ماهیانه، شرایط تجدید قرارداد و امور مربوط به تعمیرات و نگهداری منزل به صورت مشخص در قرارداد ذکر می‌شوند. ولی در قراردادهای نامعین، شرایط و جزئیات قرارداد به صورت کاملاً معین و دقیق در قرارداد مشخص نمی‌شوند. مثالی از قراردادهای نامعین می‌تواند قرارداد مشارکت در ساخت یا سازندگی باشد. در این قراردادها، قیمت پروژه، میزان سهم هر طرف، میزان سود و سایر شرایط مالی و فنی به صورت توافقی و با توجه به مذاکرات طرفین تعیین می‌شود.

در قراردادهای مشارکت در ساخت، مبلغ کمیسیون معمولاً بر اساس توافقات میان صاحب ملک، سازنده و بنگاه‌دار تعیین می‌شود و ممکن است متغیر باشد. عوامل مختلفی در تعیین مبلغ کمیسیون تأثیرگذار هستند. مانند شرایط بازار و اقتصادی، ارزش کل پروژه، درصد مشارکت و مشاوره­ها و خدمات داده شده به طرفین قرارداد.